sema nişantaşında :)

Eğer ki neşeli ve keyifli bir yazı okumak ümidindeyseniz… yok yok okumayın! Durun başka sayfaya geçin. Kırgınım! Keyifsizim ben…
Dün akşam eve geldim, kapadım telefonumu. Hala da kapalı! Konuşasım yok, paylaşasım yok… iyi değilim işte, kendi kendime kalmak istedim. Evet var tabi ki nedeni bişiler “dank” etmesine sebep oldu yaşadıklarımın. Geçen gün facebook’ta çok seviğim bir tanıdık ile sohbet ediyordum bir yerde dedi ki bana “evet iyi ve saf olmak güzel de semacım, öle olunca da g.tüne girio” ne doğru sölemiş şimdi daha hak veriyorum.
Her zaman “kendine yapılmasını istemediğini başkasına yapma” diye düşünerek içten ve fedakar davrandım arkadaşlarıma. Tamam her zaman demeyelim ben de süpeerr mükemmel bi arkadaş değilim… ama iyi bir arkadaşım bak bundan çok eminim. Herhangi bir şey için arayabilir beni arkadaşlarım, mutluluklarını ve hüzünlerini paylaşırım. Elimden ne geliyorsa yaparım onlar için. Çünkü arkadaşlar bir yerde aileniz oluyor.
Sevgilinizden mi ayrıldınız; arayın. Siz iyi olana kadar 24 saat yanımda dolaştırırım sizi!
Sevgilinizi, eşinizi mi aldattınız yoksa aldatıldınız mı; arayın. Siz doğruyu bulana kadar dinlerim, konuşurum sizinle ki ikinci sesiniz olayım çözüme yaklaşalım. Kötü hissetmeyin.
İşte sıkıntınız mı var; arayın. Anlamadığım bir dal bile olsa sizi bu işten anlayan birileri ile mutlaka bir araya getiririm.
Ailenizle mi anlaşamıyorsunuz; arayın. Başka insanlarında bu sorunları yaşadığını hatırlatırım size inanın daha iyi hissedersiniz.
Gezmek mi istiyorsunuz, alışveriş yada geyik ölesine dolaşmak ama yalnız kalasınız yok; arayın. Yanınızda birine ihtiyacınız olduğunu hissettiğimde yanınızda dolaşırım! Bırakmam sizi…
Mutlu bir haberiniz mi var; arayın. Sizin kadar sevinirim. Kıskanmam, sadece imrenirim.
Liste fena uzar inanın… aklıma gelenler bunlar!

Amaaaaaaaaaaa amaaaaaaaaaa!!!!! Bir gün bunları yapmazsam, görevim haline geldiğini düşündüğünüz için bana bozulursanız işte o zaman kızarım!!!! Gerçekten kızarım!!!!
Bunların hepsini içimden geldiği için, arkadaşlarımı sevdiğim için ve yardımcı olmak istediğim için yaparım hep. Ama bunlar benim görevim değil!
Ben de mutsuz olabilirim. Ben de asık suratla dolaşmak ihtiyacı hissedebilirim. Ben de konuşmak istemeyebilir ve kaçmak ihtiyacı hissedebilirim. Ben de görüşmek istediğimde arkadaşlarım ile yanıma gelsinler sürekli beni peşlerinden sürüklemesinler diye istekde bulunabilirim. Hiç düşündünüz mü?
Ben de insanım heeyyy :)
Arkadaşlar, karşılıksız yapar herşeyi. Evet budur arkadaşlık. Karşılık beklenmez! Ama özen ister. Değerli olduğunu bilmek, hissetmek ister. Yoksa bir yerden sonra “niye?” diye sorar insan kendine!!
Ben soruyorum şimdi… ve istifa ediyorum “arkadaşlık”tan!
Gidiyorum :) dileyen peşimden gelsin…

hmm… galiba şimdi daha iyiyim ;)